Kan je suïcidale medemensen redden, en zo ja, hoe dan? Ursula doet wat ze kan

De longread was vijf jaar geleden even in, toen weer uit, en nu raakt-ie weer in zwang, omdat we inmiddels gewend raken aan online lezen. De goede mensen van de Huffington Post plaatsten recent een indrukwekkend  lang leesverhaal over een hulpverleenster die weigert het medische systeem boven haar haar depressieve en  suïcidale cliënten te stellen.

Al gaat het bijna ten koste van haar zelf, Ursula Whiteside laat ze niet los. Zo nodig mailt of belt ze tien keer per dag. Soms met een vraag, soms met een oplossing, maar meestal als hart onder de riem. In haar weekends, op vakantie. Totdat Ursula’s cliënt haar geruststelt: “Ik ben oké voor nu”.

En dat is, beste vrienden, wat het is. Je moet blijven vasthouden, laten zien dat ze er wél toe doen, ze aandacht geven en waarderen. Hoe lang? Dat weet je niet. Is het eng? Soms. Ongewis? Zeker. Is het gegarandeerd succes? Zeker niet. Is het de moeite? Altijd.

Lees het indrukwekkende, maar ontnuchterende verhaal hier. En neem de tijd.

Met dank aan mijn lieve moeder Rebecca

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑