Basically a man knows that he is, at the core of it, redundant. But he is also human; he thinks so he exists in the present and he wants to, at least, survive. But he also wants to be seen, touched, loved, and to matter, and to be immortal. To live on.
Mocht u zich afvragen waarom mannen doen wat ze doen (en waarom dat soms fantastisch is en soms verschrikkelijk is): de man handelt vanuit onmacht. Hij weet zijn overbodigheid, hij weet dat hij het mens-zijn zelf uit te zoeken heeft en zijn lichaam hem daar niet bij helpt. En vanuit die onmacht beweegt de man naar macht, altijd weer. Dat noem ik: de eerste polariteit van de man.
Gast Roshan Nejal had tegen zijn wil seks met een vrouw, en dat was niet zozeer een traumatisch ervaring, maar wel eentje die hij mee bleef dragen. Waarom duwde hij haar niet weg, waarom kwam hij niet voor zichzelf op? En hoe kan je seks lekker vinden en het toch niet willen? En waarom mannen altijd paraat moeten staan.
We praten met Mariska Berrevoets. Ze tweette over hoe mannen vaak lijken te denken dat vrouwen gelijk een serieuze relatie willen. Heeft dit te maken met de leeftijd en kinderwensen? Nemen mannen aan dat vrouwen niet gewoon lol willen?
Liselot deelt een ervaring waarbij in het café een (veel oudere) man aan haar kleren ging zitten, zonder aankondiging. Vervolgens zei haar vriend er wat van, en kregen hij en die man ruzie. Liselot stond erbij en keek ernaar. Misschien niet traumatisch, maar wel het bespreken waard, want voor haar was het al met al een onprettige herinnering.
Floor en haar vriendin werden aangesproken door een man, die op zeer onhandige wijze contact wilde maken, waardoor het voor iedereen onprettig afliep. Tegen Pieter en Nathan legt Floor uit het wat een verschil is tussen een man die contact maakt door zich zelf te laten zien en een man die zich zelf verstopt achter trucjes... Lees verder →
Nathan kondigt het einde van de podcast in deze vorm aan, omdat alle vragen over mannengedrag inmiddels gesteld zijn.
Waarom ergerde Pieter zich aan Arie Boomsma's slaaproutine? Nathan ergert zich ook aan zichzelf, hoe hij elke keer weer in de dezelfde patronen stapt bij familie en vol in de aanpassing gaat.
Is het logisch dat een man nog liever een nacht wacht om naar de bricolage te rijden, om een waterpomptang te lenen, nodig omdat hij zijn lens in de gootsteen had laten vallen, in plaats het te lenen van de buren van hun Franse vakantiewoning?
Nathan's bril is onnodig weggewaaid op de Wibautstraat, en hij voelt zich erg dom, maar hij las ook een prachtig gedicht van Derek Walcott voor. Belangrijker echter, met Pieter probeert hij de vraag van jonge vader Thijs te beantwoorden, die zich afvraagt hoe men vandaag de dag een zoon opvoedt. Nog niet zo makkelijk zonder in clichés over masculiene en feminiene voorbeelden... Lees verder →
Man O Man 