Deze column verscheen eerder, ingekort, bij De Volkskrant. “Kneecap zo, op One”, wist de kennis met het malle petje. We krabbelden met z’n tienen op, van het stoffige kleedje, richting hoofdpodium. “Maar dan mis je zo wel het begin van Witch, helemaal in The Secret”, waarschuwde kennis van petje. Die daarmee een valide punt maakte,... Lees verder →
Opstandingskerk, Monnickendam, 24 mei, ongeveer kwart over een. De alten en de sopranen, de vrouwen, schuiven opzij voor de tenoren en de bassen. Dus ook voor mij, als ik me met zeven mannen zet tot een onbekend juweeltje van John Lennon. Het is de eerste keer dat we het driestemmige ‘Yes It Is’ uitvoeren, en dirigent Veronique maant ons vriendelijk om meer expressie te tonen.
De serie Adolescence onderzoekt de uitdagingen waarmee ouders worden geconfronteerd tijdens de opvoeding van pubers in een digitale wereld. Moeders spelen een cruciale rol, maar voelen zich soms machteloos in het omgaan met de afstandelijke houding van kinderen en partner. Hechting blijft essentieel, zelfs in de puberteit, en ouders worden aangemoedigd om in contact te blijven en openhartig te communiceren.
In de nieuwe Netflix-serie "Adolescence" wordt een 13-jarige jongen beschuldigd van het doodsteken van een meisje. De serie behandelt grote thema’s zoals vaderschap, mannelijkheid en de invloed van de digitale wereld. Critici zijn het erover eens dat het ongemakkelijke waarheden blootlegt, zoals de afstand tussen vaders en zonen. Zo worstelt de vader Eddie met zijn zoon die verstrikt is in ongezonde mannelijke rolmodellen. De serie vraagt ons om aandacht te hebben voor onze jongens en hoe ze zich ontwikkelen zonder goede hechting. Het laat zien dat aanwezigheid en open communicatie cruciaal zijn om te voorkomen dat ze zoekende blijven.
Netflix’s Adolescence hits a nerve. Boys get lost in toxic feeds, while fathers sit one room over. They don’t need fixing. They need presence. Start small: ask, sit, show up.
‘It’s a Wonderful Life’, uit 1946, is de grootse kerstklassieker. Toch keek ik ‘m nooit eerder, en na het overlijden van mijn broertje David in 2015 durfde ik al helemaal niet. Het plot van de film – spoiler alert – behelst onder meer het voorkomen van zelfdoding en ik zag er de lol niet van... Lees verder →
Nathan werkte ooit driekwart seizoen bij De Wereld Draait Door, in het nieuws nu vanwege de meer dan pittige werksfeer op de redactie.
Basically a man knows that he is, at the core of it, redundant. But he is also human; he thinks so he exists in the present and he wants to, at least, survive. But he also wants to be seen, touched, loved, and to matter, and to be immortal. To live on.
Hieronder lees je de column die Nathan begin september in Pakhuis de Zwijger uitsprak bij een avond over 'genderverschillen op de sofa'. Dit geeft wel zo'n beetje de achtergrond weer van het podcast idee. Je kan het programma hier terugkijken (inclusief Nathan) Binnen en Buiten Het was één dag voor Covid ook De Zwijger deed... Lees verder →
“What would men be without women? Scarce, sir...mighty scarce.” ― Mark Twain “Every man I meet wants to protect me. I can't figure out what from.” ― Mae West “See, the problem is that God gives men a brain and a penis, and only enough blood to run one at a time.” ― Robin Williams... Lees verder →
Man O Man 