4 prima films over hoe mannen loslaten

1. Beautiful Boy

Loslaten is niet goed of slecht, je hebt het te doen als ouder. Je moet accepteren dat je een ander niet kan redden, hoe ongelooflijk pijnlijk dat ook is. Ook als je slimme, leuke, knappe zoon er een vernietigende drugsverslaving op na houdt. Een film die goede vragen stelt, met name aan vaders van (bijna) volwassen zonen, en suggereert dat er niet zomaar antwoorden zijn

Nic Sheff: I understand why I do things, it doesn’t make me any different, alright? I’m attracted to craziness, and you’re just embarrassed because I was like, you know, I was like this amazing thing, like your special creation or something, and you don’t like who I am now.
David Sheff: Yeah? Who are you, Nic?
Nic Sheff: This is me, Dad. Here, this is who I am. You don’t like what you see?

2. Toy Story (1, 2, 3)

O, o dat einde. Bonnie pakt Woody net iets te gretig, en heel even verkrampt Andy. Zijn hoofd weet dat het tijd is, nu hij aan een nieuw leven begint, om zijn speelgoed achter te laten. Zijn hart moet er nog even aan wennen. Toy Story is met afstand het meest ontroerende drieluik over opgroeien, opvoeden en loslaten, op alle niveaus. En met heel veel goede grappen, vaak bedoeld voor de ouders. Het einde van deel 3 is misschien wel de liefste slotscène uit de moderne filmgeschiedenis. Er schijnt een deel 4 te komen!

Woody: I can’t stop Andy from growing up… But I wouldn’t miss it for the world!

3. Silver Linings Playbook

Oeioeioei, een spoedcursus psychotherapie, het verhaal van de zwaar neurotische Pat en de al even onevenwichtige Tiffany. Beide gebukt onde trauma’s én stoornissen, spelen ze een prachtig kat en muis spel met elkaar, met als inzet zijn liefde voor haar. Pat moet en zal zijn ex terugkrijgen, maar pas (spoiler alert) als hij haar letterlijk vasthoudt, beseft hij dat iets in hem haar allang heeft losgelaten. En dat iets mag er dan ineens zijn, maar niet voordat er gedanst, gevochten, gevloekt en veel beledigd is.


Pat: The world will break your heart ten ways to Sunday. That’s guaranteed. I can’t begin to explain that. Or the craziness inside myself and everyone else. But guess what? Sunday’s my favorite day again. I think of what everyone did for me, and I feel like a very lucky guy.

(…)

Tiffany: I was a slut. There will always be a part of me that is dirty and sloppy, but I like that, just like all the other parts of myself. I can forgive. Can you say the same for yourself, fucker? Can you forgive? Are you capable of that?

4. (500 days of) Summer

De lievelingsfilm van mijn dochter, toen ze 10 en een half was. Zo gaat dat Het lijkt een bitterzoete romantische komedie, maar het is gewoon heel erg het echte leven. Waarom Summer Tom verlaat? Dat doet er dus niet toe. Maar is het dan niet zielig? Tuurlijk, maar hé, jammer dan. Maar we weten toch dat liefde te manipuleren valt, naar je hand te zetten, als je je best doet? Zeker, maar in zéér beperkte mate. En zegt Summer niet dat de ware liefde niet bestaat? Ja, maar wat weet zij er van. Tom laat Summer los, maar daar heeft hij wel Autumn voor nodig.

Rachel: Look, I know you think she was the one, but I don’t. Now, I think you’re just remembering the good stuff.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑